^{منـ بهـ درماندگیـ صخرهـ و سنگــ}

^{منـ بهـ آوارگیـ ابر و نسیمـ}

^{منـ بهـ سرگشتگیـ آهویـ دشتـــ}

<sup>منـ بهـ تنهاییـ خود میـ مانــــــــــــــــ ـــم

منـ در اینـ شبـــــ کهـ بلند استـ بهـ اندازهـ حسرتـ زدگیـ گیسوانـ تو بهـ یادمـ می آید</sup>

^{شعر چشمانـ تو را می خوانـمـ}

^{چشمـ تو چشمهـ شوقــــ}

<sup>چشمـ تو ژرفـ ترینـ راز وجود برگـ بید استـ کهـ با زمزمهـ جاریهـ باد تنـ بهـ وارستنـ عمر ابدیـ می سپرد

تو تماشـا کــــــــن

کهـ بهاریــــــ دیگر

پاورچینـ پاورچینـ

از دل تاریکیـ میگـــــــذرد

و تو در خوابــــــــــی

 پرستو ها خوابنــــــد و تو می اندیشـــــی

بهـ بهاری دیگــــــــر

بهـ یاری دیگــــــر</sup>

<sup>اما برای منـــــ

نهـ بهاری

و نهـ یاری دیگـــــــــر</sup>

<sup>- افسوســـــــــــــ

منـ و تو  دور از همـ می پوسیمـ

غممـ از وحشتـ پوسیدنـ نیستــــ

غممـ از زیستنـ بی تو در اینـ لحظهـ پر دلهرهـ استــــــــــــــ

دیگر از منـ تا خاکـــــ شدنـ راهی نیستــــــــــ

از سر اینـ بام

اینـ صحــــــــــــــرا

اینـ دریـــ ــــــا

پر خواهـــــــ ـــم زد

خواهمــــ مـــــــــرد

 و غـــــمـ تو اینـــ غـــمـ شیرینـ را

با خود بهـ ابــــــــــــــــــــــــ ــــــــــــــــــــ ـــــــد خواهـــــــمـ برد</sup>